Autor: m.

W gorącu serc i pogody świętowaliśmy coroczny odpust parafialny. Pięknie o naszej Patronce, Błogosławionej Marii Teresie Ledóchowskiej, mówił ks. prałat Krzysztof Czermak – Dyrektor Dzieł Misyjnych Diecezji Tarnowskiej, który przewodniczył Mszy Świętej odpustowej. Mimo własnych życiowych smutków, żyła radością dla innych. Dzieło, które czekało na pracę rąk ludzkich, wypełniła darem swojego serca i swojego życia. Darem szczególnym, chociaż nazwanym „obłędem” przez ludzi nierozumiejących istoty miłości bliźniego. Powołana chwilą do szukania robotników na żniwo Pana, zaangażowała się całkowicie w dzieło misyjne. W roku 1893 założyła Zgromadzenie św. Piotra Klawera, niosącego pomoc misjonarzom w Afryce, a już 9 września 1896 r. sama złożyła śluby zakonne. Z królewskiego dworu na dwór Pana, gdzie znalazła prawdziwe szczęście w realizowaniu misji swojego życia. Matka Afryki, która nigdy nie stanęła na afrykańskiej Ziemi. Czego nas uczy ten kolejny dzień poświęcony Jej pamięci? – pytamy w przypadającą dokładnie 6 lipca 2022 roku – 100. rocznicę śmierci naszej wielkiej Patronki. Zaszczytne miano parafii pod Jej wezwaniem zaprasza do podejmowania naszych małych misyjnych dzieł, których fundamentem ma stać się zgoda, jedność i miłość w rodzinnych domostwach… Tu, na nadpopradzkim skrawku Ziemi, jesteśmy małym, ale wiernym zakonem naszej Błogosławionej. I nie o zachwyt tu chodzi, a o kontynuację Jej niezwykłego misyjnego dzieła w naszych małych uczynkach. Na przestrzeni całego roku angażujemy się w misyjne czyny w różnych postaciach. Tych apostołujących poprzez przekaz medialny i tych ukrytych głęboko w sercu. Na chwałę Bożą i dla piękna Jego majestatu, bo jak powtarza nasz ks. prałat Franciszek Niemiec: „Dla Boga wszystko, co najlepsze”. Procesja odpustowa dopełniła swym pięknem parafialną uroczystość pierwszej lipcowej niedzieli. Radowaliśmy się obecnością ks. Marka Szadego i innych Kapłanów, przybyłych by w raz z nami oddać hołd Bogu i naszej Patronce. Powracamy do domów szczęśliwi, z darem odpustu i miłością Jezusa w sercu. Może postawione przed mani zadanie w słowach Ewangelii według Świętego Łukasza: „Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów…” potraktujemy dziś bardzo osobiście. Może to ten dzień? Może to ten czas?

Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć: Odpust Parafialny 2022

Trwamy na modlitwie przygotowującej do Uroczystości Odpustowej w naszej parafii, którą patronalną opieką otacza bł. Maria Teresa Ledóchowska – polska misjonarka, założycielka Zgromadzenia Sióstr Misjonarek św. Piotra Klawera. Czekamy z wiarą na ten wyjątkowy dzień, gdy Bóg odpuści nam wszystkie kary doczesne za grzechy, zgładzone już co do winy. Czekamy z czystością serca. Czwartkowa spowiedź, po małych rekolekcjach, poruszyła zakamarki dusz do głębi. Z wiarą w sercu przeżyliśmy pierwszopiątkowe nabożeństwo, podczas którego wysłuchaliśmy świadectwa nawrócenia Marty Przybyła. Opowiedziała mam historię swego życia, w którym odnalazła Miłość Boga, tak naprawdę jej nie szukając, ale pragnąc w głębi serca. Opowiedziała o przemianie z brudu, cynizmu, nienawiści i hipokryzji w czystość i ufność, oddanie i poświęcenie. Otwierała nasze serca i dusze, niepokoiła, wzruszała i wpędzała w zakłopotanie. Słuchaliśmy opowieści tej pięknej, młodej kobiety -„apostołki” zastanawiając się czy dane nam było znaleźć się kiedyś tak prawdziwie w tym małym kościółku, w którym Ona uwierzyła, że Bóg istnieje. Nie chciała być postrzegana jak gwiazda. Mówiła – służąc. Powtarzała: „Bez Maryi nie dałabym rady!”… Porównać swoje życie do wydarzeń związanych z przemianą Marty to tak, jakby robiąc rachunek sumienia z całego życia rozmawiać z Bogiem jak z przyjacielem, który zdradzony, wzgardzony i tak czeka na każdym przystanku naszego życia z tabliczką: „przebaczam”. Czy to możliwe? Możliwe. Wie już o tym Marta, a my za Nią powtórzmy: „Amen” i obok Jej niezwykłego świadectwa nawrócenia postawmy świadectwo swojego spokojnego, wiernego, a nade wszystko, szczerego trwania przy Bogu.

Dziękujemy Marto…

W sprzedaży dostępne są poniższe książki Marty Przybyła.

W ostatnią czerwcową niedzielę obchodziliśmy w naszej parafii Dzień Seniora, którego punktem kulminacyjnym była popołudniowa Msza Święta. Przybyłym na tę uroczystość osobom chorym i starszym został udzielony sakrament Namaszczenia Chorych. Otrzymali go z rąk Księdza Proboszcza Franciszka Niemca i goszczącego w naszej wspólnocie – Księdza Marka Szadego. Wszyscy namaszczeni olejem świętym i obdarzeni modlitwą o szczególne łaski, ulgę w cierpieniu, a niekiedy także o przywrócenie zdrowia, przyjęli miłość Boga w tym wyjątkowym, osobistym czasie. Większość, szanująca tradycję spotkań Seniorów, przychodzi tego dnia, jak co roku po siłę Bożego Miłosierdzia. Dotknięcie słowem Kapłana rodzi pokój w sercu starszego człowieka, dla którego każdy dzień rozpoczyna się rachunkiem sumienia i obietnicą trwania przy Chrystusie. Świadectwo o chorobie, która dotknąć może każdego człowieka i podziękowanie za modlitwę, którą czują Kapłani, szczególnie tę płynącą od osób chorych i cierpiących, umocniło w modlących się siłę ducha. Uczucie wzruszenia skryło się pod zaciśniętą powieką, by za chwilę szczerą łzą, bezwiednie spłynąć po policzku. Ciepłe i serdeczne spotkanie „przy stole”, zorganizowane przez parafialną Caritas, było pięknym dopełnieniem tego wyjątkowego dnia. Wiele by mówić o wartościach i doskonałości podeszłego wieku, chociaż często związany jest z chorobą, samotnością i bezradnością. Ale czy Bóg nie wybiera cierpienia i ludzkiej słabości do przekazania nam rzeczy wielkich? Piękno życiowego trudu, dobro darowane innym i codzienne doświadczenia przeżytych lat ukryte pod postacią godnej starości, są dla nas nauką i przypomnieniem o ludzkim przemijaniu. „Bądź wola Twoja”, powtarzamy jak motto tego dnia i każdego następnego, kiedy dane nam jest cieszyć się młodością i urodą. „Bądź wola Twoja”, powtarzajmy i wówczas, gdy Pan Bóg mówi, jak bardzo nas miłuje, obdarzając cierpieniem. To tylko chwila na tym świecie…

Dziękujemy naszemu Caritas i wszystkim, będącym tego dnia blisko Drogich Seniorów, za wszelką pomoc, za oddanie najlepszej cząstki siebie, za przykład nieobojętności i za wymowne serduszko ze słowami szacunku, położone skromnie na pięknie przybranym stole.

Zapraszamy do obejrzenia zdjęć w galerii: Parafialny Dzień Seniora 2022

Przyszedłeś odwiedzić nasze zagrody Panie. I co zastałeś? Piękno miejsc czekających na Ciebie mieniło się kolorami, niepowtarzalnymi kompozycjami kwiatów, gościło bielą obrusów. Słowa Biblii na czterech ołtarzach opowiadały o Twoim oddaniu się dla nas. Zielone brzozowe gałązki, szumiały delikatnością przyrody, która też chciała mieć swój udział w gościnie. Słońce, choć wiedziało, że to niemożliwe, pragnęło dorównać płomieniowi Twej miłości do ludzi. A Ty szukałeś Panie w całym tym przepychu, piękna naszych serc… Boże Ciało. Sięgające historią roku 1263, kiedy to cud eucharystyczny w Bolsenie, przekonał papieża Urbana IV do ustanowienia tego święta. Dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Daliśmy temu wyraz uczestnicząc w pięknej uroczystości. Dziś, po raz kolejny, Bóg zwraca naszą uwagę na Swoją żywą obecność w białej Hostii. Nie domagajmy się wizerunkowego cudu, bo cudem są nasze dni z darem wiary w życie wieczne. Bóg jest pośród nas. Każdego dnia, każdej chwili, wszędzie tam, gdzie potrzebujemy jego bliskości, miłości i opieki. Bóg cierpliwy czeka i na tych, dla których droga do Jego poznania jest długa i zawiła. My sami, dziękując za otrzymywane każdego dnia łaski, otaczamy modlitwą wszystkich potrzebujących. A tego niezwykłego dnia, szczególnie modlimy się, by nie zabrakło nam kapłanów, którzy świętością swego życia poniosą Boga do ludzi.

Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć: Boże Ciało 2022